ถึงตัวฉันในอนาคต...
ไม่รู้ว่านี่เป็นจดหมายถึงตัวฉันหรือบันทึกง่อยๆอันหนึ่ง ที่เขียนในช่วงเวลาดึกๆในฤดูหนาววันสุดท้ายของปีแบบนี้ ทำไมถึงอยู่ๆก็มาเขียนตัวนี้? ยังหาเหตุผลมาไม่ได้อยู่ๆมันก็แวบขึ้นมาในหัวช่วงเวลาที่อารมณ์ดิ่งแบบนี้ หลังจากที่เข้าไปเว็ปไซต์กรมสุขภาพจิต แล้วทำแบบทดสอบ แน่นอนว่าผลออกมาเป็นอย่างที่คิด ไม่ได้แปลกใจอะไรมากเพราะรู้สภาพจิตใจตัวเองดี ช่วงปีนี้รู้สึกหดหู่เป็นซะส่วนใหญ่ ไม่รู้เพราะไร เครียด? ปัญหา? หรือเรื่องครอบครัว? ตอบยากถ้ามันมารวมกันแล้วตู้ม5555คงตลกน่าดูเนาะ ไม่รู้อะไรคือpassionในการมีชีวิตอยู่ในทุกวันนี้ แทบหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ อยากคุยระบายกับใครสักคน อยากหาหมอ อยาก... พูดไปใครจะเชื่อ เพราะเราไม่เคยเผยอีกด้านของจิตใจให้ใครรู้ เราคุยกับจิตใจเราทุกวัน ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมๆในหัวมันเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบ สำหรับคนอื่นคงตอบไปจนเสร็จแล้ว แต่นี่ถามตัวเองซ้ำๆไม่รู้จะหาเฉลยจากที่ไหน ทำไม่ได้หรอก อยากจะร้องไห้ อยากจะออกจาตรงนี้ สุดท้ายเราก็ร้องไห้ที่ไม่มีน้ำตาไม่มีใครได้ยิน เพราะันร้องข้างในไง เคยผลักตัวเองออกไปจากมุมเงียบๆแล้วนะได้ผล แต่แค่ชั่วคราวมันกลับมาอยู่ที่เดิมดิ่งๆลงไปตลอดเวลา มีครั้งหนึ่งตอนปิดเทอมร้องไห้7คืน อยู่ๆก็เศร้าร้องไห้ ปวดหัวไปหมด ไม่รู้ปัญหาคืออะไร ทางแก้หรอ? แค่ปัญหายังไม่รู้เลย เธอคิดว่าไงล่ะ นี่โคตรจะดึกละ อยากนอนนิ่งเฉยๆว่ะ ขอบคุณปี2018ปีแห่งการซึมเศร้า
01.04
31/12/2018
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น