บันทึก 29/07/62

รู้จักกับคนๆหนึ่ง เป็นน้อง อยู่สารคามรู้จักกันมาเกือบ4เดือนแล้ว ก็แค่หวั่นไหว แค่นั้นเองไม่ได้เกินเลย แต่ถ้าคิดจะชอบจริงๆ ก็ไม่อยากได้มาครอบครอง กับน้องคนนี้อยากรักษาความสัมพันธ์ไว้นานๆไม่อยากให้เขาจากเราเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้ถึงจะมีคนทที่เขาชอบอยู่ อื้อ ก็น้อยใจ ทำไมเขาไม่ตัดสักที อือเห็นแก่ตัว เหมือนโดนแบ่งความรักไปเลย ไม่เอา จะเอาคนเดียว เอาแต่ใจเนาะ55555 แต่รักนะคะพี่โคตรจริงใจกับความสัมพันธ์นี้เลย อย่ามีแฟน อย่ามีใคร มีแค่เรา ไม่ตองเป็นอะไร รักกันเฉยๆได้มั้ยมันมากพอมั้ย ไม่ไปรักใครได้มั้ย

29/07/62

บันทึก

อาการเดิมกลับมาอีกแล้ว คิดเรื่องอยากตายมา2วันติด ร้องไห้ตลอด2วันแล้ว เหนื่อย ถ้าไม่มีเราคงดี อยากหายไปจากความจำทุกคน ไม่อยากมีตัวตน เหนื่อยๆ พอพูดออกมาก็โดนตำหนิตลอดไม่ชอบเลย กว่าจะกล้าพูดแสดงความคิดเห็นแต่ละอย่างมันลำบากมาก ฟืนตัวเองมาตลอด พูดให้ใครฟังก็ไม่มีใครเข้าใจ

บันทึก29/07/62

สวัสดี กลับมาเขียนอีกแล้ว ไม่มีอะไรมากแค่อยากบันทึกไว้ว่าครั้งหนึ่งเคยใช้ชีวิตในโลกบอท แล้วตกหลุมรักคนๆนึ่งชื่อเดิมพัน รักมากๆเป็นแฟนที่รักมากที่สุด ในตอนนั้นรักมากไม่มีใครจะมาแทนที่ได้เลยเราคุยกันคบกันเป็นอะไรที่ไวมากๆ ถ้ากลับไปได้คงอยากรู้จักเธอให้มากกว่านี้ ไม่น่ารีบร้อนจริงๆ อยากจะลองศึกษาเธอดูอีกที แต่เราต้องเลิกกันก่อนครบ2เดือนไม่ใช่ว่าหมดรักเธอ แต่รักเธอมากๆ แต่เราแม่งเห็นแก่ตัวที่สุด เราคุยกันต่อยาวจนมาถึงเดือนกรกฎาคม4เดือนเกือบ5เดือนที่เรารู็จักกันมา อยากบอกว่ารักนะ รักเธอที่สุดเลยน้ำทิพย์ แต่ต่อจากนี้ไปเค้าจะทิ้งความรู้สึกทั้งหมดไว้ที่นี่แล้ว จะจดจำแค่ว่า มีคนน่ารักๆคนหนึ่งผ่านเข้ามาในชีวิต ทำให้ใจเค้าเต้นได้ เป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขารักอยากดูแลมากที่สุดในตอนนั้น ขอบคุณทุกอย่างเลย จริงๆ โชคดีมากๆที่ได้รักเธอ 

จากนายจอน

29/7/62

0.23

บันทึก 02/01/2019

สวัสดีปีใหม่นะ ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดีนะ ปีใหม่ไม่ขออะไรเลยยิ่งโตยิ่งรู้สึกว่าตัวเองสำคัญที่สุดรักตัวเองให้มากๆ ขอให้มีความสุขในชีวิตมากๆ

แต่วันนี้ก็ตกหลุมรักพี่เตอร์อีกแล้ว จริงๆก็เฉยๆกับพี่เค้าช่วงพฤศจิกายน ก็ได้เข้าไปดูไลฟ์ครั้งแรก ก็คิดว่าคุยเก่งจัง ชอบอ่ะ ชอบความเตอร์มาก ผู้ชายคนนี้โคตรน่าเอ็นดู เลยได้มีโอกาสเข้าไปดูบ่อยๆความเตอร์ก็คือเตอร์อ่ะนะ ยังคงความน่ารักไว้อย่างนี้ มีช่วงธันวาพี่เตอร์ไปยุโรป ช่วงนั้นพยายามที่จะดูสตอรี่ให้มากที่สุดนั้นแหละจ้า คณเค้าไม่สามารถที่จะไลฟ์บ่อยได้เพราะเน็ตไม่ค่อยมี  จนพี่เตอร์มีโอกาสมาไลฟ์เพราะเน็ตของชาแนลที่เวนิส คุณเค้าบอกว่าชาแนลเน็ตฟระแถมแรงแต่การ์ดมองหน้านานมาก เราโคตรเอ็นดูพี่เขาเลย น่ารักดี จนกลับไทยก็ได้มาดูไลฟ์อีกรอบนี้ถือว่าตอนรับปีใหม่ละกัน ไปเม้นไลฟ์พี่เค้าว่า "คิดถึงพี่เตอร์มากเว้อ" ไอ้เราก็ไม่คิดว่าเค้าจะอ่านจ้า แต่เตอร์อ่านแถมตอบกลับมาอีก "คิดถึงเหมือนกันค้าบบ"และก็พูดยาวๆ เราแม่งตกหลุมรักคุณอีกแล้ว โคตรหลง แล้วช่วงสี่ทุ่มคุณเค้าก็มาไลฟ์พูดๆร้องเพลงๆ โคตรเพราะ และน่าจะเป็นอีกสิ่งที่เราชอบคือเสียงพี่เตอร์ เราโคตรชอบอ่ะ ทำงานไปฟังเสียงพี่เตอร์ไปโคตรดี ดีกว่าฟังเพลงอื่นๆอ่ะ แค่คุณพูดความสุขก็เกิดแล้ว จากนั้นเราก็ไปติดตามช่องยูทูปดูFact about meของพี่เตอร์ คือเราเป็นคนชอบผู้ชายเล่นดนตรีอยู่แล้วไง แล้วเตอร์คือตรงไทป์เรามาก ดนตรีก็เล่นคล้ายเรามาก เปียโน กีตาร์ อูคูเลเล่ ขลุ่ย เป๊ะ!แต่บ้านเราคือเล่นคีย์บอร์ด แม่พี่เตอร์คือจับพี่เตอร์เรียนเปียโนแต่เด็ก แม่เราก็จับเราเรียนคีย์บอร์ดตั้งแต่ป.4 รักเตอร์อ่ะพูดเลย ชอบที่เป็นตอร์ จริงๆไม่รู้ว่าจะรักเตอร์ได้นานมั้ย แต่เตอร์ก็เป็นของขวัญปีใหม่ที่ดีที่สุดสำหรับเราแล้วนะ ได้ผ่านมาในชีวิตเราแล้วนะ ไม่ว่ายังไงอนาคตจะได้มีศิลปินโด่งดังชื่อแพนเตอร์ pantherist เราก็จะสนับสนุนอยู่นะ เรารักเธอนะพี่แพนเตอร์

0.31

02/01/2019

บันทึก 31/12/2018

ถึงตัวฉันในอนาคต...

ไม่รู้ว่านี่เป็นจดหมายถึงตัวฉันหรือบันทึกง่อยๆอันหนึ่ง ที่เขียนในช่วงเวลาดึกๆในฤดูหนาววันสุดท้ายของปีแบบนี้ ทำไมถึงอยู่ๆก็มาเขียนตัวนี้? ยังหาเหตุผลมาไม่ได้อยู่ๆมันก็แวบขึ้นมาในหัวช่วงเวลาที่อารมณ์ดิ่งแบบนี้ หลังจากที่เข้าไปเว็ปไซต์กรมสุขภาพจิต แล้วทำแบบทดสอบ แน่นอนว่าผลออกมาเป็นอย่างที่คิด ไม่ได้แปลกใจอะไรมากเพราะรู้สภาพจิตใจตัวเองดี ช่วงปีนี้รู้สึกหดหู่เป็นซะส่วนใหญ่ ไม่รู้เพราะไร เครียด? ปัญหา? หรือเรื่องครอบครัว? ตอบยากถ้ามันมารวมกันแล้วตู้ม5555คงตลกน่าดูเนาะ ไม่รู้อะไรคือpassionในการมีชีวิตอยู่ในทุกวันนี้ แทบหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ อยากคุยระบายกับใครสักคน อยากหาหมอ อยาก... พูดไปใครจะเชื่อ เพราะเราไม่เคยเผยอีกด้านของจิตใจให้ใครรู้ เราคุยกับจิตใจเราทุกวัน ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมๆในหัวมันเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบ สำหรับคนอื่นคงตอบไปจนเสร็จแล้ว แต่นี่ถามตัวเองซ้ำๆไม่รู้จะหาเฉลยจากที่ไหน ทำไม่ได้หรอก อยากจะร้องไห้ อยากจะออกจาตรงนี้ สุดท้ายเราก็ร้องไห้ที่ไม่มีน้ำตาไม่มีใครได้ยิน เพราะันร้องข้างในไง เคยผลักตัวเองออกไปจากมุมเงียบๆแล้วนะได้ผล แต่แค่ชั่วคราวมันกลับมาอยู่ที่เดิมดิ่งๆลงไปตลอดเวลา มีครั้งหนึ่งตอนปิดเทอมร้องไห้7คืน อยู่ๆก็เศร้าร้องไห้ ปวดหัวไปหมด ไม่รู้ปัญหาคืออะไร ทางแก้หรอ? แค่ปัญหายังไม่รู้เลย เธอคิดว่าไงล่ะ นี่โคตรจะดึกละ อยากนอนนิ่งเฉยๆว่ะ ขอบคุณปี2018ปีแห่งการซึมเศร้า

01.04

31/12/2018

สิ่งมีชีวิตที่ผมชอบที่สุด 02

เหลือแต่แชทน้องเจที่ไม่แจ้งเตือนซักที…

ผมเลยตัดสินใจทักไอ้สันขวานไปถามดู

“ไอ้สันขวาน”

“ขวานเฉยๆพอพี่”

“เออสัด”

“มีเรื่องอะไรครับพี่

“มีเรื่องถาม” เยอะเลยไอ้น้องแต่ถามนิดเดียวดีกว่าเกรงใจ

KWAN TALK

.

.

.

.

“ไอ้สันขวาน” เสียงการแจ้งเตือนแอพพลิเคชั่นไลน์ ผมรีบใช้มือวาดหาไปตามที่นอนที่ผมนอนอยู่ ใช่ครับเวลานี้ผมกำลังนอน นอนเฉยๆ นอนโง่ๆไปวันๆ ก่อนจะปรับโฟกัสได้ก็ขึ้นชื่อ ‘เทพฟิสิกส์มินเดอะติวเตอร์’ อ่า…พี่มินนี่เอง

“ขวานเฉยๆพอพี่” ผมรีบพิมพ์ตอบกลับพี่เขาไปเพราะพี่เขาพิมพ์ชื่อที่ตั้งให้เฉพาะข้างหน้า ‘สันขวาน’ อืมมมแล้วแต่พี่มินเลยครับ

“เออสัด” ‘รุนแรงจรุม’ ผมสบถเบาๆ

“มีเรื่องอะไรครับพี่”

“มีเรื่องถาม” ผมว่าแล้วครับพี่มันต้องมีเรื่องให้ผมช่วยตลอดยกเว้นเรื่องเรียนพี่มันโคตรเทพได้อยู่ห้องคิงส์อีกตั้งหาก เรียนก็เก่ง หน้าตาก็ดี บ้านก็รวย สาวก็กรี๊ดกันเป็นแถว อืมครบครัน แต่ดันมาชอบไอ้เจเพื่อนผม มันมีดีตรงไหนนอกจากแก้มงุ้ยๆที่น่าบีบนั่น แต่ก็เถอะคนมันจะชอบอะไรก็ขัดขวางเขาไม่ได้ค

“เรื่องไอ้เจ?”

“รู้ดี”

“ก็น้องพี่นิครับ” “แล้วมีอะไรครับ”

“เมื่อเที่ยงน้องเจบอกว่าจะทักมาถามโจทย์ฟิสิกส์กู”

“เจมันยังไม่ทักชั่ยปะ”

“อืม”

“ร้ายว่ะ” “เออ เดี๋ยวบอกมันให้”

“อย่าไปบอกน้องนะว่ากูทักให้มึงไปบอก แถๆให้หน่อย เดี๋ยวเสียลุคคนคูล”

“สัด จะจีบคนต้องลงทุนหน่อยพ่อหนุ่ม ลุคอย่าไปคีพให้มากครับเดี๋ยวอดขึ้นมา จะหมดลุคนะครับ” พี่มินผมมันคนกากครับชอบคีพลุคอยู่ได้ ผมเปิดโอกาสให้พี่แม่งกับไอ้เจทำความรู้จักกันหลายรอบละ แต่พี่มันกากครับแพ้ทางไอ้เจมัน เห็นบอกว่าเห็นหน้าก็ใจบางละไม่กล้าสู้ด้วย

“เออ ไอ้สัดรู้แล้วครับ”

KWAN x JAE

“ดวงชะตาพยากรณ์ในสัปดาห์นี้ มีเกณฑ์จะเจอเนื้อคู่ จะมีคนเข้ามาจีบ แต่อาจจะเข้ามาแบบไม่รู้ตัว อย่าปล่อยให้หลุดมือไปล่ะเพราะคนนี้เขาเพอร์เฟคทุกอย่างทั้งหน้าที่การงาน หน้าตา เงินทอง ชื่อเสียง แม่หมอรู้สึกอิจฉาจังเลย อย่าพลาดล่ะ”

“อะไรของขวานอ่ะ” “ส่งผิดเปล่า”

“อ่า..ส่งผิดๆมั้ง ” “อ่านดูยัง”

“อ่านแล้ว ถึงได้ถามว่าส่งผิดเปล่า”

“เออเจมีเรื่องถาม”

“ว่ามาๆ”

“เข้าใจโจทย์ฟิสิกส์ป่าว”

“หือออ ใช่สิเราว่าจะทักไปถามพี่มินเรื่องโจทย์แต่ดันลืมแงงงง”

“ทักไปดิพี่มันถามหาอยู่” พี่มึงต้องเจอกูไอ้พี่มิน

“ถามหาเราเนี่ยนะ” “ถามหาทำไมหรอ?”

“ก็ไม่เห็นเจทักไปซักทีพี่มันรอยู่นะ” นาทีนี้ต้องปั่นครับ

“หืออ รอเราเลยหรอรู้สึกผิดอ่ะที่ลืม” “แต่ขวาน”

“ว่า”

“พี่มินไม่ชอบเรารึป่าวอ่ะ”  อ้าวไอ้พี่มินไม่ใช่ไปทำหน้าเอ๋อหน้าขรึมใส่ไอ้เจนะเว้ยยย

“ไมคิดงั้นอ่ะ”

“ก็ตอนสอนพี่เขามองเราแบบไม่พอใจอ่ะ แต่ตอนมองคนอื่นคือคนละสายตากันเลย” “ยิ่งตอนเราวิ่งออกไปถามโจทย์ฟิสิกส์พี่เขา เรายื่นโจทย์ถามแต่พี่เขาเอาแต่จ้องทำหน้าขรึมใส่ไม่พูดไม่จาอีก ตอนนั้นเราเกร็งมากแอบกลัวนิดๆ” โอ้โหไอ้พี่กูว่าละแม่งคีพลุคตลอดไอ้เจมันกลัวแล้วเนี่ยยยยยยยยยยยย เสือกไปยืนจ้องหน้ายืนเอ๋อใส่น้องโธ่!!!!!!พี่มินคนกาก!!!!!

“อ่อ” กูไปไม่เป็นเลยทีนี้

“เราคิดว่าพี่มินคงไม่ชอบหน้าเราเท่าไรอ่ะขวาน” ไม่ชอบบ้าอะไรพี่มินแม่งคลั่งมึงจะตายไอ้เจ!!!!!!!!!!!!!!!!

“บ้า…มึงคิดมากไปป่าว ปกติพี่เขาไม่ใช่คนแบบนั้นนะ ลองทักไปคุยดูเผื่ออะไรๆจะดีขึ้น” เข้าทางกูละ

“งั้นก็ได้..แต่เราไม่มีไลน์พี่เขาอ่ะขวาน เราขอขวานตอนเรียนคาบสุดท้ายขวานยังไม่ได้ให้เราเลย”

“เออว่ะลืม55555” “ขอโทษครับ”

KWAN SENT CONTACT

KWAN x MIN

“น้องว่าไงมั่ง” ไวมากครับเรื่องไอ้เจเนี่ย

“เดี๋ยวมันทักไป”

“แล้วได้ถามปะทำไมยังไม่ทักกูมา” อยากรู้ก็ทักไปถามเองสิโว๊ยยยยยยย

“อ่อมันจะทักอยู่แล้วพี่ แต่มันไม่มีไลน์พี่อ่ะ”

“อ้าวมึงไม่ได้ให้น้องหรอ”

“เมื่อเย็นมันขอผมอยู่”

“แต่น้องบอกว่าไม่มีไลน์กู”

“อ่อ…ผมลืมส่งคอนแทคพี่ให้เจเอง”

“สัด”    เจ็บปวดพี่มินคนกากไม่อ่อนโยน

“อย่าว่า..ผมใจบาง”

“เห้ยๆเจแอดมาแล้ว ไปละขอบคุณมึงมาก น้องรัก” “จุ๊บๆ”

“อี๋” เห้อออ…เหนื่อยหน่อยนะ

MIN x JAE

“พี่มินใช่ไหมครับ?” โว๊ยยยยยน้องทักมาแล้วโว๊ยยไอ้มิน

“ครับผม น้องเจหรอครับ” กูจะตายไหมวะเนี่ยคุยผ่านแชทใจยังสั่น น้ำตาจะไหล

“ใช่ครับพี่” “พี่มินครับพี่ได้รอผมไหมครับ เห็นขวานบอกว่าพี่รอผมทักมา” ไอ้เชี้ยขวานเอาอีกแล้วไอ้น้องเวรรรรร!

“อ่า..ป่าวครับ น้องเจเชื่อขวานหรอ?”

“ก็ขวานเพื่อนผมนี่ครับ ถ้าพี่มินรอผมก็จะขอโทษครับที่ทำให้รอนาน แต่พี่ไม่ได้รอก็โล่งใจหน่อย” พี่รอน้องเจมานานแล้วครับต่อให้รอทั้งชีวิตก็ย่อมได้

“แล้วนี่มีตรงไหนไม่เข้าใจไหม” ผมรีบตัดเข้าเรื่องก่อน

“อ้อ…ใช่ครับผมสงสัยช่วงสุดท้ายครับ เดี๋ยวผมถ่ายโจทย์ให้ดูครับ”

ผมคุยกับน้องพยายามพิมพ์ร่ายยาวจนสุดท้ายก็เข้าใจจนได้น่าเสียดายที่ผมชวนคุยไม่เก่งบทสนทนาเราก็จบเร็ว…

แต่มาขนาดนี้จะยอมถอยหรอ…

MIN x KWAN

“เชี้ยขวานๆ”

“ว่าอย่างไรครับพ่อหนุ่ม”

“กูไม่รู้จะชวนน้องคุยอะไรต่อดีว่ะ กูชวนคุยไม่เก่งกลัวน้องเบื่อ” เห้ออมันตันไปหมดเลยไม่รู้จะชวนคุยอะไรทักไปหาไอ้สันขวานเผื่อจะมีเรื่องดีๆชวนน้องคุย

“แปปนึงพี่”

MIN x JAE

“พี่มินครับ”

“อ่าครับ มีอะไรหรอ”

“ป่าวครับจะชวนพี่คุยอ่ะ ขวานบอกพี่ชวนคุยไม่เก่ง กลัวผมเบื่อ”

MIN x KWAN

“มึงปั่นกูอีกละไอ้ขวานเดี๋ยวเคลียร์”

“55555” “ถ้าไม่ปั่นจะได้คุยไหม”

MIN x JAE

“…” “น้องเชื่อไอ้ขวานหรอ?”

“555” “พี่ตลกอ่ะ ผมคุยได้เรื่อยๆครับพี่ ผมไม่เบื่อพี่ง่ายๆหรอกครับ” ‘ผมไม่เบื่อพี่ง่ายๆหรอกครับ’ ดาเมจรุนแรง!!!!!!

น้องใจพี่!!! แต่ไอ้ขวานมึงปั่นอีกแล้ว

“พี่ตลกหรอครับ”

“หึ่ยย ผมขอโทษครับๆ”

“ขอโทษไมอ่ะ”

“ก็พี่ไม่ตลกนิครับ”

“ห้ะ??” ”อ่า555555 พี่แค่ถามเฉยๆว่าพี่ตลกหรอ”

“ผมก็ตกใจหมด คิดว่าพี่มินจะดุผม” ว้อยยยพี่ไม่กล้าดุน้องหรอกน่ารักขนาดนี้อยากจะกลืนไปทั้งตัว “พี่มินครับ”

“ว่าไงครับ”

“จบไปพี่จะเรียนต่อคณะไหนหรอครับ”

“อ่า น่าจะบริหารมั้ง”

“นึกว่าพี่จะเรียนหมอพวกนี้555”

“ทำไมหรอครับ”

“ก็พี่มินเก่งออก ถ้าสอบหมอต้องติดแน่ๆ”

“5555 เรียนบริหารดีกว่าที่บ้านพี่ยังมีธุรกิจอีกเยอะ”

“เสียดายแย่เลยอดเรียกพี่หมอมิน แต่ก็ดีแล้วครับพี่ว่าดีผมก็ว่าดี” น้อง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

“งั้นพี่จะลองสอบแพทย์ดูดีไหมครับ”

“อ่าถ้าพี่ไม่ชอบพี่ไม่ต้องสอบตามที่ผมพูดก็ได้ครับ”

“ป่าวๆพี่ชอบๆ”

“งั้นก็ดีแล้วครับ พี่หมอมิน5555” ชอบว่ะพี่หมอมินหรือกูจะเปลี่ยนคณะเรียนดีวะ

“แล้วน้องล่ะมีคณะที่อยากเข้าไหม”

“ผมยังไม่คิดเลยครับ แต่เล็งๆไว้ก็พวกดุริยางค์ล่ะมั้งครับ5555” อ่าผมว่าแล้วว่าน้องต้องเล็งพวกนี้ไว้

MIN x KWAN

“เป็นไงมั่งพี่มิน”

“ก็ไม่เป็นไง ก็คุยเรื่อยๆ”

“เออ…ใช่สิลืมบอกพี่เลย” “ตอนแรกไอ้เจมันกลัวพี่นะ”

“ห้ะ?? “ “กลัวกู??”

“ใช่” “ก็มันบอกว่าพี่ทำหน้าขรึมใส่มันมองหน้ามันไม่พูดไม่จา มันก็ถามผมว่าพี่มินไม่ชอบอะไรมันรึป่าวงี้”

“แล้วมึงได้บอกอะไรไหม”

“ก็ไม่ครับผมบอกมันว่าคิดมากป่าว ทักไปคุยกับพี่เขาเลย”

MIN x JAE

“น้องเจครับ”

“ครับพี่มิน”

“น้องเจ..กลัวพี่หรอ”

“หืมมม…ขวานบอกหรอครับ”

“อ่า..ใช่”

“แหะๆ เอาตามจริงก็กลัวครับ ผมยังคิดหนักว่าจะทักพี่ดีรึป่าว”

“พี่น่ากลัวมากเลยหรอ”

“ไม่ๆ ขนาดนั้นครับ พี่มินแค่ทำหน้าขรึมๆเฉยๆ ผมก็เลยกลัวนิดๆ”

“555 เด็กน้อย” “งั้นต่อไปพี่จะไม่ทำหน้าขรึมใส่เราก็ได้นะ เราจะได้ไม่กลัวพี่”

“ดีจังเลยครับพี่มิน ขอบคุณครับ” “พี่มินง่วงยังครับ”

“ยังไม่ค่อยง่วง ปกติพี่นอนดึก”

“หรอครับ” “พี่มินครับผมขอไปดูละครออเจ้าก่อนนะช่วงนี้ติดมาก”

“ครับ” “ฝันดีล่วงหน้านะครับ”

“ครับฝันดีครับพี่มิน”

.

.

.

.

“น้องบอกฝันดีกูว่ะ” ผมนั่งนึกถึงข้อความสุดท้ายของน้องเจ ก่อนที่น้องจะไปดูละครออเจ้า

“อะไรมึงเชี้ยมิน” เสียงไอ้เฮงตะโกนใส่หูผมคงเห็นว่า อยู่ๆผมก็เพ้อพูดขึ้นมาคนเดียว

“อะไรใครบอกฝันดงฝันดี” ไอ้ป่าที่นั่งใกล้ๆติดกับไอ้จงพูดสมทบ

“ไม่เสือกดิ” ผมพูดตัดบทพวกมัน ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเจ็ดโมงยี่สิบพวกเรามานั่งรวมพลใต้ต้นไทรกันที่เดิมนับสมาชิกก็ยังขาดคนหนึ่งคือ’นายบดินทร์สไตล์’ ป่านนี้ตื่นหรือยังไม่มีใครรู้ถ้าไม่โทรจี้คงไม่รู้ว่ากำลังอาบน้ำอยู่ ชีวิตสโลไลฟ์ตามสไตล์บดินทร์ ตื่นสายกว่าเพื่อนแต่ไม่เคยติดแถวสาย นั่นแหละครับข้อดีของการมีบ้านใกล้โรงเรียน

สิ่งมีชีวิตที่ผมชอบที่สุด 01

 ภาณุวิชญ์(มิน) x จรัส(เจ)

‘น้องเจ…หนุ่มน้อยนักดนตรีของโรงเรียน น้องคนที่สะพายกระเป๋ากีตาร์ไปมาทุกวัน’

.

.

.

.

“ไอ้มิน!” เสียงของจงเพื่อนสนิทของผมตะโกนไล่หลังมา ขณะที่ผมก้าวข้ามผ่านประตูหน้าโรงเรียนมาแล้ว

“อะไรมึง…ทำไมมาแต่เช้าวะ ปกติสายประจำ” ผมพูดแซวมันก่อนที่มันจะเอาแขนมาพาดบนบ่าของผม

“คนเรามันต้องมีพัฒนาการบ้างสิวะ ใครแม่งจะมาสายประจำ”

“ทำเป็นพูด มึงอ่ะมาเช้าแค่วันเดียวได้เท่านั้นแหละ”

“โห..อย่าลบหลู่ผมนะครับ ไหนๆก็จะจบแล้วขอมาแต่เช้าหน่อยละกัน กูแก้ มผ. จะไม่ไหวละ สัด5555” มันพูดติดตลกเพราะไอ้จงเจ้าพ่อแห่งการมาสายในกลุ่ม และติดมผ.เยอะที่สุดในกลุ่มนั่นแหละ เล่นสะสมมาตั้งแต่ม.4เทอมแรก มันวิ่งแก้ไม่หวาดไม่หวั่น แถมอาจารย์ฝ่ายส่งเสริมยังเล่นตัวไปอีก ชีวิตตกระกำลำบากเพราะติดไปเยอะมากๆ มากขนาดที่ว่าพวกผมที่ไปช่วยมันยังต้องเหนื่อยแทน… สรุปมึงหรือพวกกูวะที่ติดมผ.

                ชีวิตม.ปลายปีสุดท้ายของผมมันสั้น อยากจะเก็บความทรงจำไว้ให้มากที่สุด เลยคิดว่าอะไรที่ไม่เคยทำก็จะลองทำ สิ่งไหนที่ทำยังไม่สุดก็ทำให้เต็มที่ เพื่อที่จะไม่ให้มาเสียดายทีหลัง พอเข้ามหา’ลัย เวลาแต่ละคนคงจะไม่มี คณะที่อยากเข้าก็เห็นในกลุ่มผมมีแค่ไม่กี่คนที่จะเข้าคณะเดียวกัน แล้วไม่รู้จะได้อยู่ที่เดียวกันหรือเปล่า ต่างคนต่างมีสิ่งที่ชอบ…

                นั่นแหละครับสิ่งที่ผมชอบมีไม่กี่อย่างนอกจากผัดกะเพราทะเล กับน้ำเฉาก๋วยแล้วผมก็ยังชอบเล่นบาสมากๆ หลังเลิกเรียนวันไหนเสื้อไม่เปียกราวกับลงไปเล่นน้ำทั้งชุดนักเรียน วันนั้นก็คงเป็นวันหยุดครับ… 

                ผมเล่นกระทั่งได้เข้าไปตากแอร์ในห้องปกครอง เพราะเรื่องเล็กน้อย พวกผมมันชอบท้าทายอำนาจ อาจารย์สั่งห้ามงดเล่นกีฬาทุกชนิดในช่วงที่สอบ เพราะอยากให้นักเรียนหันมาตั้งใจอ่านหนังสือเพื่อนทำคะแนนกลางภาคและปลายภาค แต่พวกผมมันมีจิตวิญญาณนักกีฬาในตำนานครับ อยากเล่นก็ต้องได้เล่น ก็จัดไป…

                ปีนี้เป็นม.ปลายสุดท้ายที่ผมจะต้องอยู่ในรั้วของโรงเรียนนี้แล้ว เลยตั้งปฏิญาณกับตนเองว่าจะตั้งใจอ่านหนังสือให้หนัก แต่ป๊ากับม๊าก็ไม่ได้คาดหวังกับผมมาก ผมเป็นลูกชายคนเล็กคนเดียวในบ้าน มีพี่สาวสองคน คนโตเรียนจบแพทย์จากอเมริกา คนรองก็เรียนบริหารปีสุดท้ายแล้ว นอกจากบ้านผมหน้าตาดีกันทั้งครอบครัว แถมที่บ้านก็ฐานะดีมาก เลยมีธุรกิจให้บริหาร แน่ล่ะเพราะผมจะเข้าคณะบริหารธุรกิจ เกิดมามันก็อยู่ในสายเลือดไปแล้ว ป๊ากับม๊าก็ยังถามผมซ้ำๆว่าจะเข้าคณะนี้จริงหรอ? บอกให้ผมเลือกสิ่งที่ชอบ ถ้าเลือกได้ผมคงเข้าคณะเดียวกันกับน้องเจนักดนตรีของโรงเรียนนี่แหละครับ แต่น้องดันเป็นรุ่นน้องแล้วก็ไม่รู้ว่าอนาคตจะเข้าคณะไหน… คงไม่พ้นพวกดนตรีแหละมั้ง เพราะผมเห็นน้องเจแบกกีตาร์ไปมาโรงเรียนทุกวันงานโรงเรียนก็ได้ขึ้นตลอด แล้วยังได้ไปแข่งงานอะไรก็ไม่รู้ได้รางวัลมานักต่อนักแล้ว…

                ‘น้องเจ’ เป็นสิ่งมีชีวิตที่ผมชอบครับ ชอบ ชอบมากๆด้วย ถ้าให้เลือกระหว่างผัดกะเพราทะเลกับน้อง ผมคงเลือกน้องแหละ…  เพราะน้องแม่งโคตรน่าจับแดกมาก ตัวกลมๆ แก้มตุ่ยๆ เห็นทีไรก็น่าจับฟัดทุกที แต่ติดที่ผมไม่รู้จักมักจี่กับน้อง

ผมกับน้องเจเราเป็นได้แค่รุ่นพี่รุ่นน้องในโรงเรียนนี้แหละครับ มากกว่านี้คงเป็นไปไม่ได้

ถึงผมจะสาวเยอะแต่ก็ ‘ป๊อด’ เป็นครับ

เรื่องน้องผมโคตรแพ้ทางว่ะ…

“ไอ้จงมึงโทรตามไอ้ดินดิ๊ แม่งตื่นยังก็ไม่รู้” ผมพูดสั่งไอ่จงก่อนจะนั่งลงกับเก้าอี้ม้าหินอ่อนใต้ต้นไทรข้างสนามบาสที่ประจำของแก๊งพวกผม

“มึงเอาโทรศัพท์มึงมาดิ…กูเข้าเกมอยู่ว่าจะตีป้อมก่อน” มันพูดขึ้นมาขณะที่ตามันยังจ้องกับเกมมือถือตรงหน้า

“เออ ไม่ต้องเดี๋ยวกูโทรตามแม่งเอง” ผมถอนหายใจเบาๆเพราะเอือมการกระทำของเพื่อนสนิทตรงหน้า วันๆตีแต่ป้อมแล้วก็มาหัวร้อน บ่นให้ผมฟังประจำ ผมก็อยากจะรู้นักว่าแม่งสนุกตรงไหนคนถึงได้ติดกันทั้งบาง  ผมกดโทรออกหาไอ้ดิน บ้านแม่งอยู่ติดโรงเรียนเลยไม่กระวนกระวายที่จะรีบตื่นมา เพราะออกจากบ้านแล้วข้ามถนนมาก็เข้าโรงเรียนละ สะดวกสบายสไตล์บดินทร์

“ไอ้เชี้ยดิน ตื่นยังจะสี่สิบห้าอยู่ละรีบๆมาเลย” ผมรีบบอกให้มันตื่นจากเตียงเน่าของมัน เพราะมันใกล้เวลาจะเข้าแถวหน้าเสาธงแล้ว

“เออกูตื่นนานแล้ว กำลังออกเนี่ย มึงออกมาหากูหน่อยดิ๊มาช่วยกูถือหู้หน้าโรงเรียนที” มันพูดพร้อมกับเสียงปิดประตูห้องดังในสายสนทนา

“กูอีกแล้ว…”

“เออ…มึงนั่นแหละออกมาเลยสัดลูกค้าสั่งออเดอร์เยอะ ไม่มีตีนเดินมาซื้อแดกเอง ลำบากกู”

“ลำบากกูต้องช่วยมึงถือด้วยไอ้ควาย” บ้านไอ้ดินไม่ได้ขายน้ำเต้าหู้แต่อย่างใดครับ เพราะหน้าโรงเรียนขายน้ำเต้าหู้ ก่อนเข้าโรงเรียนมันเลยแวะซื้อ ส่วนที่บอกว่าลูกค้าเยอะ จะเป็นพวกที่ฝากมันซื้อแหละครับ พวกที่มาสายกับพวกที่มาเช้าและพวกไม่มีตีนเดินไปซื้อแดก ใช่ว่ามันจะทำฟรีครับ มันคิดค่าเดินแพงพอตัว เต้าหู้ธรรมดาราคาถุงละเจ็ดบาท แต่ค่าเดินคิดรวมน้ำเต้าหู้ยี่สิบ เป็นผมสู้ลากตีนไปซื้อเองดีกว่า แต่ก็เถอะครับ คนมันขี้เกียจอะไรๆก็เป็นอุปสรรคไปหมด ลำบากไอ้ดินแล้วมาลำบากผมอีกที ค่าถือก็ไม่ได้ ไอ้ดินขี้งกมาก แต่พอถึงเวลาจะเลี้ยงเพื่อนแต่ละทีแม่งโคตรป๋า…

“ไอ้สัดมินกว่าจะมา” นั่นเป็นประโยคแรกที่มันเอ่ยทักทายครั้งแรกที่เห็นหน้าผมในยามเช้า

“ได้ยังวะ รอบนี้ลูกค้าเยอะป่าว”

“ก็คนเดิมๆแต่เสือกสั่งเยอะ แม่งจะซื้อไปเลี้ยงพระที่ไหนวะ” มันพูดติดตลกส่วนผมก็ได้แต่ยืนเฉยๆรอป้าทำน้ำเต้าหู้ต่อไป

“ป้าครับ เต้าหู้ชาเขียว ปาโก๋ชุดนึงครับJ” เสียงเล็กๆดังแทรกห้วงความคิดผม ไอ้ดินเอาศอกมากระทุ้งเข้ากับเอวผม ก่อนจะพูดบอกเบาๆข้างหูผม

“ไอ้เหี้ยมิน เด็กมึงมาว่ะ”  ผมหันไปเหลือบมองด้านข้างก่อนจะพบร่างเล็กที่สะพายกีตาร์ที่แสนคุ้นเคย

ก็น้องนั่นแหละครับ ‘น้องเจ’สิ่งมีชีวิตที่ผมชอบที่สุด ใจผมตอนนี้มันเต้นเร็วผิดปกติ สายตาผมไม่อาจละมองน้องได้เลย รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่น้องจ้องหน้าผมกลับแล้วบอกว่า “มีอะไรหรือเปล่าครับ?” ผมสะดุ้งเล็กน้อยแล้วยิ้มแหย่ๆส่ายหัวเป็นเชิงบอกปฏิเสธตามประสาคนกาก

ส่วนไอ้ดินก็เรียกผมอีกทีตอนที่มันยื่นถุงน้ำเต้าหู้กับปาทั่งโก๋มาให้ นับรวมๆโดยสายตาแล้ว ที่ผมกับไอ้ดินถืออยู่ประมาณเก้าชุดได้ เออเหมาะกับการไปเลี้ยงพระจริงๆว่ะ ก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้น เป็นอีกเหตุการณ์หนึ่งที่ผมยิ้มได้ทั้งวันเพราะน้องเจหันมามองพวกผมสองคนกับการถือชุดน้ำเต้าหู้ปาโก๋ที่เยอะมากๆ น้องทำสายตาแบบตกตะลึงทำอย่างกับไม่เคยเห็นใครสั่งเยอะมาก่อน…

.
.
.
.

เด็กน้อยเอ๊ย…

เป็นเวลาพักเที่ยงที่แก๊งของผมต้องลงไปสั่งข้าวกัน ที่ประจำก็คงจะเป็นต้นไทรข้างสนามบาสที่เดิม ผมสั่งกะเพราทะเล  ไอ้ดินสั่งสุกกี้แห้ง ไอ้จงข้าวขาหมู ไอ้ป่ากับไอ้เฮงสั่งข้าวหมูแดง..

แก๊งผมมีห้าคนครับ แน่นอนว่าป็อปในหมู่สาวๆมากน้องๆผู้หญิงชอบมาดูพวกผมเล่นบาสตอนเย็นหลังเลิกเรียนประจำครับ พวกผมมีสาวๆมาสารภาพรักประจำแต่ก็ต้องกินแห้วกันไป จนน้องๆสาววายบางคนจับพวกผมจิ้นกันเอง แค่คิดว่าต้องแทงประตูหลังเพื่อน ผมก็กระอักกระอ่วนอยากจะอาเจียนออก

ไม่ใช่ว่าผมไม่ชอบเพศที่สามนะครับ ดูจากที่ผมชอบน้องเจแล้ว ผมชอบน้องเขามากๆไม่รู้ว่าชอบตอนไหน ช่วงแรกที่รู้ตัวผมก็ได้แต่ยิงคำถามตัวเองในหัว ‘มึงชอบผู้ชายหรอวะ’ ‘คนอื่นเขาจะคิดยังไง’ ‘กูเป็นเกย์หรอวะ’ แต่ก็งั้นเถอะครับชอบไปแล้วอะไรก็ขวางผมไม่ได้ ไม่มีอะไรมากั้นจำกัดว่าผมต้องชอบผู้หญิงนะ เปล่าเลย ผมชอบน้องเจ น้องผู้ชายสะพายกีตาร์คนนั้นครับ แทบจะคลั่ง หัวใจเต้นแรงตอนเห็นหน้าน้อง แค่ได้ยินชื่อยังต้องจับอกข้างซ้ายเอาไว้ ใจผมมันบางกว่าที่คิดอีกนะครับ…

“มีใครจะลงแรงค์กับกูป่าว” เสียงไอ้ดินเอ่ยปากชวนสมาชิกที่เหลือเล่นเกม หลังจากที่เรากินข้าวกันเสร็จหมดแล้ว

“คึกได้คึกดีนะมึง กูลงด้วยเสี้ยนพอดีว่ะ” เสียงป่าตอบตกลงที่จะเข้าเกมกับไอ้ดิน

“มึงเลยไอ้จง รีบเข้าเกมดิสัด เราต้องเป็นทีมเวิร์ค ปล่อยให้ไอ้เชี้ยมินกับไอ้เชี้ยเฮงชมนกชมไม้ไป” ไอ้ดินเร่งให้ไอ้จงคู่ขามันกดเข้าเกมด่วน ผมไม่รู้ว่ามันสนุกยังไงไอ้เกมนี้ ใจหนึ่งก็อยากลองเล่นดูนะว่ามันจะสนุกขนาดที่ว่าติดกันทั่วบ้านทั่วเมือง แต่อีกใจไม่ดีกว่าเปลืองเมมโทรศัพท์

                เป็นเวลาเที่ยงกว่า แดดเปรี้ยงๆจ่อลงมาที่หัวพวกผมที่กำลังเดินขึ้นตึกเพื่อไปรอเรียนคาบบ่าย พวกผมมานั่งรอหน้าห้องก่อนเวลาเรียนเกือบยี่สิบนาที นั่งๆนอนๆกันไปเพื่อรอเวลา

“ไอ้มินเด็กมึงอ่ะสัด เล่นกีตาร์อยู่ที่สามนาฬิกาหันไปๆ” ผมหันไปก่อนจะเป็นน้องเจ น้องเจจริงๆด้วย แม่งโคตรแมนน้องนั่งดีดกีตาร์ถัดออกไปจากที่ผมนั่งรอเวลาเรียนไปสองห้อง ดูเผินๆเหมือนน้องจะป็อปในหมู่สาวๆแต่เปล่าเลยน้องออกจะเนื้อหอมในหมู่หนุ่มๆมากกว่า แน่สิผมเห็นล่ะโคตรหวง! แล้วน้องโคตรจะเฟรนลี่เหี้ยๆ เดี๋ยวก็มีรุ่นพี่มาตีสนิท รุ่นน้องมาขอให้สอนนู่นนี่ ไหนจะเพื่อนต่างห้องมาขอปรึกษา…เรื่องแบบนี้ผมรู้ได้ยังไงน่ะหรอ

สายครับ…

ผมมีสาย…ผมมีรุ่นน้องสนิทอยู่คนหนึ่งมันชื่อไอ้ขวาน อยู่ห้องเดียวกับน้องเจแถมยังสนิทกันอีกโคตรเข้าทางเลย…แต่ความกากของผมมันคงกระพัน ไอ้ขวานมันเคยเปิดโอกาสให้ผมกับน้องเจได้ทำความรู้จักกันหลายรอบแล้ว แต่ความกากก็คือความกากแหละครับ เจอแค่หน้าน้องใจผมก็เต้นระส่ำจนมันจะทะลุออกจากอกแล้ว ผมไม่มีกำลังพอที่จะคุยกับน้องได้หรอกครับ

“ไอ้เชี้ยพี่มิน!” ไอ้สันขวานมันตะโกนเรียกผม จากห้องมัน ก่อนจะวิ่งมาหามาหาผมที่นั่งรอคาบเรียนหน้าห้อง

“เรียกกูขนาดนี้ไม่ต้องเรียกพี่แล้วแหละ”

“ได้หรอครับ? ไอ้เหี้ยมิน ดีใจว่ะพูดกันเองแบบนี้กูค่อยสบายใจหน่อย”

“เห้ยๆ กูประชดไหมสัด ลามปามใหญ่เลยนะมึง…” ผมพูดปรามมันก่อนที่ไอ้ขวานมันจะหัวเราะชอบใจ 
“ไงล่ะมึง เรียกกู มีโจทย์ฟิสิกส์ข้อไหนที่มึงทำไม่ได้ครับ”

“โอ้โห สมเป็นกับเทพพี่มินครับ รู้ใจผมไปหมดเลยอ่ะ”

“มาอธิบายให้หน่อยครับ” มันพูดขึ้นแล้วทำหน้ามึนๆใส่

“ไหนล่ะโจทย์…” ไอ้ขวานมันไม่พูด ก่อนจะลากผมไปที่ห้องเรียนน้องมัน ไม่ถงไม่ถามผมเลยลากไปอย่างเดียว แน่ล่ะน้องเจก็อยู่หน้าห้อง ผมก็โดนไอ้สันขวานเด็กเวรนี่ลากมา

“พวกมึงกูได้ตัวเทพฟิสิกส์มาแล้วว่ะ…นี่พี่มินม.หกห้องคิงส์” เพื่อนน้องที่นั่งอยู่ประมาณสี่ห้าคนยกมือสวัสดีผมกันหมดรวมไปถึงน้องเจด้วย โว๊ยยกูอยากวิ่งออกไปจากตรงนี้ด้วยน้องเจยกมือสวัสดีผมโอ้มายยก๊อดดดดดดดดดดดดดดด

“พวกน้องไม่เข้าใจโจทย์อะไรตรงไหนถามพี่ได้นะ” ผมยิ้มแหย่ๆก่อนที่ไอ้ขวานจะพาผมไปนั่งที่โต๊ะในห้องมัน ตามด้วยกลุ่มน้องเจเดินมาสมทบ

“พี่มินพวกผมไม่เข้าใจโจทย์ข้อนี้ มันต้องใช้สูตรไหน ลองๆช่วยกันหาแล้วไม่ได้คำตอบว่ะ” ผมมองหน้าน้องทุกคนที่ลากเก้าอี้มานั่งล้อมโต๊ะที่ผมนั่ง รู้สึกว่าตัวเองมีความรู้แล้วมีลูกศิษย์มานั่งรายล้อม มันดูขลังว่ะ

“ไหนครับ…ไหนพี่ขอดูสูตรที่น้องๆเลือกใช้หน่อย ขอเช็คก่อนว่าใครมาถูกทางแล้วบ้าง” ผมแบมือขอสมุด กระดาษ ต่างๆที่น้องใช้เขียนใช้ทดแล้วนั่งดูทีละคน ดูท่าแล้วจะไปต่อได้ไม่ถึงสามคน ผมเลยตัดสินใจพาเจาะโจทย์เลย นั่งอธิบายร่ายยาวไปน้องๆทุกคนดูตั้งใจกันมาก คนเป็นอาจารย์อย่างผมต้องภูมิอกภูมิใจ

ผมใช้เวลาสอนแนวทางน้องในการทำโจทย์ข้อนี้เกือบสิบกว่านาทีได้ มีน้องๆบางคนได้คำตอบข้อนี้กันแล้วผมก็โล่งใจหน่อย พอดูนาฬิกาอีกทีก็จวนจะถึงเวลาเข้าห้องเรียนคาบบ่ายต่อพอดี

“น้องพอทำได้แล้วเนาะ ไม่เข้าใจตรงไหนทักถามพี่ได้ตลอดนะ พี่ไปละ” ผมโบกมือลาน้องที่อยู่ในห้อง น้องบางส่วนก็ส่งเสียงตะโกนขอบคุณผมส่งท้ายก่อนออกจากห้อง ได้มาสอนน้องรอบนี้ก็คุ้มว่ะได้เห็นหน้าน้องเจก็ดีใจชิบหายล่ะ

“พี่มินครับ เดี๋ยวก่อนครับ”  เสียงคุ้นๆที่ตะโกนไล่หลังออกมา ใช่แน่ๆ ‘น้องเจ’ น้องเรียกผมแต้มบุญทั้งชีวิตผมได้ใช้หมดไปในวันนี้แล้วครับ

“ว่าไงครับน้อง…” ผมพยายามควบคุมน้ำเสียงให้นิ่งที่สุด แต่ในใจมันไม่นิ่งเลย เสียงใจผมมันเต้นโครมครามดังชิบหาย ผมอยากจะตะโกนบอกให้มันเงียบๆหน่อยเดี๋ยวน้องจับสังเกตได้โว๊ย!!!

“คือ…ผมยังไม่เข้าใจช่วงสุดท้ายตรงนี้ครับ พี่ช่วยอธิบายอีกทีได้ไหมครับ” น้องยื่นสมุดพร้อมใช้ด้ามปากกาชี้ๆมาที่โจทย์เจ้าปัญหา ผมบอกเลยว่าจะ ‘ให้พี่อธิบายร้อยรอบเพื่อน้องเจพี่ทำให้ได้หมดครับ’ เพราะตอนนี้น้องโคตรน่ารักเลย อยากจับปั้นเป็นก้อนๆแล้วกลืนลงท้อง คนเราแค่สงสัยโจทย์ฟิสิกส์ทำไมมันมีแต่คำว่า‘น่ารัก’เต็มไปหมดอย่างนี้เลยวะ

“เอ่อ…พี่ครับ พี่มิน!”น้องใช้มือโบกไปมาตรงหน้าผม คงเพราะผมมัวแต่เหม่อมองหน้าน้องอย่างนั้น “ถ้าพี่ไม่สะดวกสอนก็ไม่เป็นไรครับ”

“เอ่อน้องคือพี่ไม่…”

“ไม่เป็นไรครับพี่ ถ้าผมสงสัยเดี๋ยวผมทักพี่ไปอีกทีแล้วกัน…พี่มินไปเรียนเถอะครับได้เวลาแล้ว”

‘ถ้าผมสงสัยเดี๋ยวผมทักพี่ไปอีกทีแล้วกัน’ น้องจะทักผมมาอีกทีงั้นเรอะ ทักยังไงทักทางไหนวะเดี๋ยวนี่เรื่องจริงหรอวะไอ้มิน!

“เอ่อ…” ไม่ทันได้แย้ง น้องก็ยิ้มให้แล้วรีบเดินเข้าห้องไปทันที “กูฝันปะวะ” ผมเดินหันหลังมุ่งหน้าไปเรียนที่ห้องต่อ

“อ้าวท่านมิน ยิ้มหน้าบานมาเชียว เจอของดีหรอครับท่าน…” ไอ้เฮงเอ่ยแซวผม ก่อนที่ผมจะหุบยิ้ม นี่กูยิ้มแฉ่งมาตลอดทางเรยเรอะ? ไม่น่าแหละน้องๆผู้หญิงมองกันเป็นแถว ป่านนี้น้องๆคงกรี๊ดกร๊าดเจอพี่มินแจกยิ้มช่วงบ่าย ไอ้เราอุตส่าห์ คีพลุคคนคูล

“ไหนๆ…มาเล่าให้พวกกระผมฟังทีเรื่องราวมันเป็นมายังไงครับ” ไอ้จงตบเก้าอี้โต๊ะข้างๆพลางให้ผมมานั่งสาธยายเรื่องที่เกิดขึ้น

“เสือกละพวกมึง”

“โห…ท่านไม่ใจเลยว่ะ ไอ้เราก็อุตส่าห์ไม่ไปเรียกขัดตอนยืนคุยกับน้องหน้าห้อง” ไอ้ดินเบ้ปากแถมมีท่าทีน้อยใจผมด้วย

“อ่ะๆก็ได้เห็นแก่มิตรภาพของเรา” ผมยอมเล่าเรื่องที่เกิดก็ได้แต่ไม่ทั้งหมด “ก็ไม่มีอะไรมากน้องแค่ไม่เข้าใจโจทย์ เลยจะให้กูสอน แต่ใกล้เวลาเข้าเรียนแล้วน้องก็เลยบอกไม่เป็นไรแค่นี้ แล้วกูก็ยังไม่ทันพูดอะไรน้องก็เดินเข้าห้องไปละ”

“กากว่ะท่าน” ไอ้ป่าพูดว่าผม ก็ผมกากจริงๆแหละ..มั้ง

“นี่ใครครับมินคนกาก กากแต่เรื่องน้องเจเท่านั้นแหละเพื่อนเรา” พวกมันหัวเราะชอบใจกับคำพูดไอ้จง เออหัวเราะไปเถอะพวกมึงกูเอาจริงเมื่อไร ระวังจะพูดไม่ออก

                เมื่อเสียงออดดังบ่งบอกถึงเวลาเลิกเรียน หมดคาบซักทีนั่งจนตะคริวแดกตูดมาสองคาบติด ชีวะคือชีวิต แต่ชีวะไม่ได้เลือกผมลาก่อนครับเกรดวิชานี้ ผมต้องถ่างตาสัปหงกกับวิชาชีวะติดสองคาบ ง่วงแต่ก็นอนไม่ได้อาจารย์ไม่ได้โหดครับ แต่เป็นคนขี้ประชด พูดเหน็บแนมได้ทุกคาบ พูดเยอะเดี๋ยวจะหาว่านินทาอาจารย์

“พวกมึงเดี๋ยวกูเอาสมุดไปส่งอาจารย์ก่อนเดี๋ยวกูตามไปหนามบาส” เสียงไอ้ป่าพูดบอกเพื่อนก่อนที่มันจะรีบเดินไปห้องพักครูหมวดวิทย์

ไอ้ป่ามันเป็นรองหัวหน้าห้องครับ หล่อ รวย เรียนดี มีความเป็นผู้นำ สาวกรี๊ดแน่นอนครับ ส่วนหัวหน้าห้องคงไม่พ้นแฟนมัน ทั้งผัวทั้งเมียเนี๊ยบขนาดไหน

จริงๆไอ้ป่านิสัยออกจะเกเรด้วยซ้ำแต่พอมาคบกับแฟนคนปัจจุบันกลับกลายเป็นคนละคน เรียบร้อยขึ้นแหละอันดับหนึ่ง การแต่งกายเนี๊ยบมากครับ ถ้าไม่เนี๊ยบเดี๋ยวเมียดุ มันเป็นคนกลัวเมียเอาเรื่อง ตอนที่มันเล่นบาสกับพวกผมจนต้องเข้าห้องปกครอง จำได้ว่าเมียมันคุมประพฤติด่ามันไปเจ็ดวันเจ็ดคืนจนเข็ด ส่วนพวกผมก็โดนหางเลขไปด้วยเลยมีแต่คนเกรงแฟนมัน แต่แค่เกรงครับแต่ไม่กลัว…

ขณะนี้เป็นเวลา 20.20น.

ละครออเจ้ามาพอดีครับแต่ไม่มีวี่แววของออเจทักมาถามเรื่องโจทย์ฟิสิกส์ ผมนั่งจ้องจอมือถือโง่ๆมาครึ่งชั่วโมงแล้วแถมเปิดโนติการแจ้งเตือนโซเชียลมีเดียทุกช่องทางไว้ แต่ก็ต้องสะดุ้งตัวตลอดเพราะแชทกลุ่มห้อง กลุ่มลอกการบ้าน แล้วก็กลุ่มอันนั้นแหละครับ…

เหลือแต่แชทน้องเจที่ไม่แจ้งเตือนซักที…










ต่อไปนี้อาจจะอัพช้าหน่อยนะคะ  ไม่ค่อยมีเวลาเท่าไร ที่แต่งเรื่องนี้เพราะความชิปล้วนๆ+ความว่าง
ถ้าสนุกไม่สนุกยังไง หรือเขียนคำไหนผิดคอมเมนต์บอกกันได้นะคะ เพราะเราอัพเลยไม่ค่อยได้เช็คคำแง5555555